Toen ik, vier jaar geleden dit huis kreeg, was ik dolblij! Een hoekhuis met een hele grote achtertuin, in gedachten zag ik mijn zes poezen daar al rond dartelen. Ik hab zes poezen ja, de eerste heb ik, tien jaar geleden zelf genomen. Twee jaar later kwam er telkens een gecastreerde, goed uitziende kater bij mij naar binnen. Wat ik ook deed, hij bleef bij me, als ik thuis kwam, zat hij me al op te wachten, enfin, u raadt het al, hij is gebleven. Een jaar daarna kreeg ik nieuwe buren. De eerste keer dat ik ze zag, had de buurvrouw twee kittens bij zich. Het eerste wat ze zei was:'moet je ze hebben?' Om een lang verhaal kort te maken, ze zorgden niet goed voor de poezen, met als gevolg dat het poesje zwanger werd van het katertje, broer en zus dus. De buren verhuisden weer met onbekende bestemming en..., ze 'vergaten' de dieren mee te nemen. Moederpoes kon ieder moment bevallen, wat ze ook deed, op mijn bed. Ik heb haar geholpen want ze was zelf net kitten af, ze wist niet eens dat ze ze in hun nekvel kon vervoeren, maar ze zat maar wat met voorpootjes te klungelen, als ze er eentje wilde pakken. Enfin ze kreeg er vier, de twee jongsten zijn drie dagen later overleden, de twee oudsten hebben we, tot voor een week geleden gehad. De oudste is vorige week overleden, de vader van 'de kleintjes' heeft niet veel plezier gehad van dit huis, hij overleed toen we hier net een week woonden. Wat de poezen heerlijk vinden, is om 's avonds een stuk met mij te wandelen, hierachter is een steeg, die heel ver door loopt, we lopen dan helemaal naar het einde en dan weer terug. Ons buurtje is, om de zes huizen, afgezet met een hek, zodat er geen vreemden in kunnen. De laatste vijf maanden ben ik door verschillende 'buren' aangesproken, ik moest weggaan met die 'vieze katten' want ze scheten de hele buurt onder. Grote onzin, want ik heb altijd plastic zakjes bij me, voor het geval dat er eentje moet. Ze komen NOOIT in de tuinen van die mensen want die zijn allemaal hermetisch afgesloten. Nu scheen het zonnetje net zo lekker en we hebben zoveel verdriet over het overlijden van het kleine katertje, ik besloot om lekker met de poezen te wandelen. Zo gezegd, zo gedaan. Zeven huizen verderop was er een man bezig in zijn tuin. Vlak voordat we zijn tuin passeerden, sloeg hij met een bezem heel hard op de grond, ondertussen ksssss kssssssssgeluiden makend. Toen ik vroeg wat dat te betekenen had, hield hij zich stiekem stil, de held! Waarom toch, die dieren doen niets, ze kunnen die tuinen niet eens in!!! Waarom doen die mensen toch zo, waarom??? Ze hebben echt nergens last van, waarom komen ze niet naar mij persoonlijk toe, en zeggen ze wat ze op hun lever hebben! Is er iemand die weet wat ik hier tegen kan doen, want ik vind dit zo kinderachtig, zo beneden alle peil! Heeft iemand raad voor mij, hoe kan ik dit het beste aanpakken?